«Ο πόλεμος δεν είναι μονάχα θούρια και φλάμπουρα, βρισίδια στον σουλτάν Μαχμούτη τον σαλεπιτζή και την πουτάνα τον βεζίρη του, στριμμένα μουστάκια και πάλες ασημένιες. Και δεν είναι μονάχα της καρδιάς. Ο πόλεμος είναι τ’ αραποσίτι και το παξιμάδι. Τ’ αλεύρι και οι σταφίδες. Ελιές και τυριά. Λίγος καπνός. Και το ρακί. Τα μουλάρια και οι τουφεκόπετρες. Τα φκυάρια και τα τσαπιά, να φκιάξεις ταμπούρια, μην πας ξεβράκωτος στα βάτα. Και τα κοπάδια, γίδια ή πρόβατα. Να ‘χεις να σφάξεις, να πιαστεί η ψυχή σου με κάνα κοψίδι, κάνα σπληνάντερο ή κοκορέτσι. Αυτά ήταν στο λογαριασμό της σεβαστής Διοίκησης. Τα ‘βρισκε – δεν τά βρισκε, τά ‘στελνε – δεν τά ‘στελνε.»